Οι συζητήσεις στα καφενεία διεξάγονται με αμείωτο ενδιαφέρον για τα προβλήματα του τόπου και πως αυτά πρέπει να αντιμετωπισθούν. Αν κάποιος τεκμηριώσει τα λεχθέντα θα παρατηρήσει πως ακολουθούν κοινή συνισταμένη ως προς το ζητούμενο, αν και έχουν διαφορετική αφετηρία.
Επιχειρούμε παρακάτω μια ιεράρχηση αυτών των προβλημάτων, δίνοντας ένα πλάνο δράσης στους εκκολαπτόμενους μνηστήρες της τοπικής και 2ης Καποδιστριακής εξουσίας.
Η κοινή συνισταμένη των παρακάτω προβλημάτων περιγράφεται μονολεκτικά ως ανάπτυξη. Λέξη που ανοίγει δρόμους, που συγκλίνουν σε αυτή μονοσήμαντα.
Μερικοί από τους δρόμους αυτούς είναι οι υποδομές ενός τόπου, ο αγροτικός, ο τουριστικός, ο ‘πράσινος’(οικολογικός) - αειφόρος, ο πολιτιστικός, ο παιδευτικός.
Για να συγκεκριμενοποιήσουμε τα παραπάνω, αλλά και να περιορίσουμε τη γενίκευση στον τόπου μας, περί Αγίου Θωμά ο λόγος, διαβαίνουμε ιεραρχικά τους παραπάνω δρόμους.
Η οικολογική καταστροφή της περιοχής μας είναι αναμφισβήτητη. Ο πρώτος επιθετικός προσδιορισμός που θα πρέπει να πάρει η ανάπτυξη, είναι η λέξη πράσινη. Όπισθεν ολοταχώς στον τρόπο εκμετάλλευσης της γης. Όπισθεν ολοταχώς στο τι επιστρέφουμε στη γη ως ρυπαντές(απορίματα, απόβλητα). Ζητούμενο από τον τοπικό ταγό η χωροθέτηση Ζωνών Οικιστικού Ελέγχου(Καθορισμός συγκεκριμένων περιοχών για συγκεκριμένες δραστηριότητες, όπως: οικιστικές, γεωργικές, βιοτεχνικές, βιομηχανικές, αναψυχής κλπ). Ουτοπία; Σίγουρα όχι. Αν ο τοπικός άρχοντας δεν επιβάλει(
έχει και θετικά η λέξη) τα παραπάνω στο χωριό, μην περιμένει από τον Νομάρχη ή τον υπουργό να τον ρωτήσει αν έχει κανένα πρόβλημα. Από το προηγούμενο προκύπτει και το ερώτημα, κατά πόσο ο τοπικός άρχων έχει υποστεί τη παιδευτική αλλοίωση, ώστε να τα διεκδικήσει, αλλά ο πρώτος είναι ο καθρέφτης μας.
Η μη ύπαρξη σχεδίου οικιστικής ανάπτυξης στο χωριό μας ή όπως πολλοί γνωρίζουν ως σχέδιο πόλης, εμποδίζει τον οποιοδήποτε να επιλέξει τον τόπο μας ως μόνιμη κατοικία, γιατί τα λίγα οικόπεδα που υπάρχουν εντός του οικισμού κοστολογούνται με υπέρογκα ποσά. Αυτή πρέπει να είναι η άμεση δεύτερη απαίτηση των κατοίκων του τόπου που θα πρέπει να επιβάλουν στο πρώτο. Η ένταξη του οικισμού σε μια νέα(δεν υπάρχει καν) χωροταξική μελέτη με ζητούμενο την επέκταση του οικισμού αν και χρονοβόρα θα θέσει τις βάσεις για ανάπτυξη. Θα ανοίξει τις διόδους που παραμένουν γαιδουροσόκακα. Θα ρυθμίσει κυκλοφοριακά τη διέλευση των οχημάτων. Θα αναπτύξει ελεύθερους χώρους δραστηριοτήτων, εφαρμόζοντας τεκμηριωμένες επιστημονικές μεθοδολογίες και όχι όπως επιβάλει σήμερα ο κάθε σύμβουλος. Θα διευκολύνει την εγκατάσταση δικτύων(υδάτων, ρεύματος, επικοινωνίας κλπ) και το σπουδαιότερο, θα δώσει γήπεδα(οικόπεδα) άρτια και οικοδομήσιμα, ικανά να αναπτύξει ο κάθε ιδιώτης τη δραστηριότητα που επιθυμεί, αλλά και προβλέπεται.
Ο υπάρχων οικισμός του Αγίου Θωμά στερείται σήμερα το αυτονόητο. Συγκεντρωτικό δίκτυο αποχέτευσης οικιακών λυμάτων. Οι ιδιωτικές δεξαμενές αποχέτευσης(βόθροι) που υπάρχουν στο χωριό είναι κατά ένα ποσοστό 70% διαπερατοί και ως εκ τούτου, πέραν της πιθανής καθίζησης που έχει προκύψει για διπλανά κτίρια, ο κίνδυνος μολύνσεων και επιδημιών είναι ορατός. Ο πρώτος του τόπου έπρεπε να είχε κατασκηνώσει έξω από το υπουργείο – νομαρχία – περιφέρεια, προκειμένου να πετύχει το έργο, με όποιο κόστος και να έχει αυτό. Αλλά σήμερα οι πρώτοι είναι διεκπεραιωτές και όχι ηγέτες.
Τα τρία παραπάνω προβλήματα έπρεπε να είχαν επιλυθεί και αν ο πρώτος αποδείχτηκε κατώτερος των προσδοκιών, τότε οι ίδιοι οι κάτοικοι θα έπρεπε να εκδηλώσουν ενέργειες. Πως όμως; Όπως είπαμε και στην αρχή ένας δρόμος της ανάπτυξης είναι και ο παιδευτικός. Για να αντιληφθεί ο κάτοικος το πρόβλημα πρέπει να είναι άμεσα ορατό σε αυτόν, να τον επηρεάζει στην υγεία του, στην ευημερία του, στη πολιτική του αντιπαλότητα. Η στέρηση της γνώσης γίνεται εργαλείο εκμετάλλευσης από τον υποψήφιο, που αδυνατώντας να παραθέσει βάσιμα επιχειρήματα για την ανάγκη των δύο πρώτων(υγείας και ευημερίας), αναβαθμίζει τη πολιτική αντιπαλότητα και ανάγει εκεί τη ζήτηση των έργων αυτών, ως έργα χρήσιμα μεν, μελλοντικά δε, γιατί υπάρχουν …άλλες προτεραιότητες.
Να ένα πρόβλημα που χρήζει άμεσης λύσης. Η παιδεία. Θα αναρωτηθείτε εύλογα, τι φταίει ο δήμος σε αυτό; Ο δήμος φταίει γιατί στο χωριό δεν έκανε τίποτα απολύτως ώστε να αναβαθμίσει τη παιδεία ή να δώσει δρόμους στους νέους. Αποσπασματικές πρωτοβουλίες για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια των ‘λεπρών’. Τίποτα με πρόγραμμα, τίποτα σε οργανωμένο πλαίσιο. Μια χρονιά οργανώνουμε τμήματα κλασσικού μπαλέτου, την άλλη τα κόβουμε. Αλλάζει η δημοτική αρχή, αλλάζει και το πρόγραμμα.
Τελικά ποιος καθορίζει τι θέλει ο νέος αγιοθωμίτης;
Αδυνατούμε να στήσουμε δημοτικές επιχειρήσεις με έδρα το χωριό μας, γιατί φοβόμαστε να διεκδικήσουμε. Γιατί φοβόμαστε το τρέξιμο. Γιατί είναι πεδία άγνωστα σε εμάς και δεν γνωρίζουμε αν …έχουν κέρδος.
Γιατί άραγε ούτε μία δημοτική επιχείρηση δεν λειτούργησε στον Άγιο Θωμά; Τέσσερις δημοτικοί σύμβουλοι τη τετραετία που διανύουμε αποδείχτηκαν ανίκανοι να συνεργαστούν επ’ ωφελεία του τόπου.
Αλλά είπαμε και πριν. Για να διεκδικήσεις, πρέπει να γνωρίζεις τι ακριβώς θέλεις. Τι προσδοκάς να πετύχεις. Όσο και να στοχεύουν οι σύμβουλοι, δεν θα πετύχουν ποτέ, γιατί τους λείπει ο στόχος, που δεν είναι άλλος από τη παιδεία.
Αφού τόσο πολύ νοιάζονται για τον τόπο, γιατί δεν είδαμε καμιά πρωτοβουλία από αυτούς, ώστε δημοτικές επιχειρήσεις, όπως το ωδείο να λειτουργήσουν παραρτήματα στον Άγιο Θωμά ή το Κλειδί;
Γιατί δεν είδαμε αυτούς τους χαρισματικούς συμβούλους να μπουν μπροστάρηδες στην ίδρυση μιας δημοτικής βιβλιοθήκης με έδρα το χωριό μας; Να την εντάξουν σαν δημοτική επιχείρηση ή όπως αλλιώς θέλουν(νομικό πρόσωπο). Να προσλάβουν ειδικούς επιστήμονες (βιβλιοθηκονόμοι λέγονται) και να τη λειτουργήσουν σύμφωνα με τα πρότυπα. Να διεκδικήσουν ακόμη και κτίριο για αυτή.
Γιατί δεν είδαμε να συνδυάσουν τα παραπάνω με τη δημιουργία ενός ιδρύματος Ταναγραικών μελετών στο τόπο μας, που θα αναλάβει να καταγράψει την ιστορία και λαογραφία της ταναγραικής γης.
Γιατί δεν είδαμε τη δημιουργία ενός εργαστηρίου δημιουργικής απασχόλησης στον τόπο μας για τα μικρά μας;
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Η ανάπτυξη μόνη της δεν ξεκινάει ποτέ. Πρέπει να βρει δρόμους να πατήσει. Όσο εμείς την αφήνουμε στα στενοσόκακα, ποτέ δε θα χωρέσει να διαβεί. Επισημαίνω(για τους μορφωμένους) πως ο όρος στενοσόκακα χρησιμοποιείται μεταφορικά, γιατί σε άλλα μέρη τα στενοσόκακα(κυριολεκτικά) έφεραν την ανάπτυξη.
Από τα παραπάνω καταδεικνύεται πως η ανάπτυξη δεν είναι επίτευξη ατόμου, αλλά συνόλου. Οι τοπικοί άρχοντες αναζητούν την ανάπτυξη, χωρίς να γνωρίζουν τους δρόμους. Δρόμοι που για να τους διαβείς πρέπει να έχεις το όχημα που δεν είναι άλλο από τη παιδεία.
Την έχουν οι άρχοντες που εκλέξαμε; Αν ναι, τότε ας τους δώσουμε και δεύτερη ευκαιρία. Αν όχι, τότε πρέπει να εκπέσουν του αξιώματος και μάλιστα γρήγορα.
